Jak rozwiązywać Namioty i drzewa

Liczba przy rzędzie lub kolumnie mówi, ile namiotów rozbito w tej linii.

Każde drzewo ma własny namiot bezpośrednio przy sobie — nad sobą, pod sobą, po lewej albo po prawej, nigdy na skos — i każdy namiot należy do jednego drzewa.

Żadne dwa namioty nie mogą się stykać, nawet rogami.

Krzyżyki to Twoje własne notatki, gdzie namiotu być nie może; odpowiedzią są same namioty.

Stuknij pole, by je skreślić, stuknij ponownie, by rozstawić namiot, jeszcze raz — by wyczyścić. Przeciągnij palcem po polach, by skreślić kilka naraz.

Namiot czerwienieje, gdy styka się z innym, gdy w jego rzędzie lub kolumnie jest ich za dużo albo gdy nie rośnie przy nim żadne drzewo.

Dane są tylko drzewa i dwa pasy liczb, a namiotów jest zawsze dokładnie tyle, ile drzew. Jedno ze zdań wyżej znaczy więcej, niż się wydaje: namioty i drzewa łączą się w pary jeden do jednego. Namiot może sąsiadować z dwoma czy trzema drzewami i należeć tylko do jednego z nich, więc „przy każdym namiocie rośnie drzewo” to nie jest ta zasada — plansza może ją spełniać, a mimo to być błędna. Krzyżyki to Twoje własne notatki, gdzie namiotu nie będzie; odpowiedzią są same namioty. Każda plansza ma dokładnie jedno rozwiązanie i da się do niego dojść bez zgadywania.

Cztery ruchy nie wymagają niczego poza spojrzeniem, a plansza 8 × 8 składa się z nich i z niczego więcej. Linia, która ma już wszystkie swoje namioty: cokolwiek jest w niej jeszcze otwarte, idzie na krzyżyk. Linia, w której zostało dokładnie tyle miejsca, ile jeszcze potrzebuje: wszystko w niej to namioty. Drzewo, przy którym zostało jedno wolne pole: tam trzeba rozbić jego namiot. I osiem pól wokół namiotu, na których żadnego innego już nie będzie. Czyta się je raz za razem — każdy robi miejsce następnemu — i na większości plansz to wystarcza.

Kiedy same liczby przestają wystarczać, weź jedną linię i rozpisz wszystkie sposoby, na jakie można w niej rozstawić pozostałe namioty — nigdy dwa obok siebie. To, co wspólne wszystkim tym ustawieniom, jest przesądzone: pole, które ma namiot w każdym z nich, to namiot; pole, które nie ma go w żadnym, idzie na krzyżyk. To liczenie, a nie zgadywanie — wszystkie ustawienia czyta się naraz, a nie wypróbowuje po kolei — i cała technika to jedna linia naraz. Na planszy 10 × 10 trzeba jej użyć co najmniej dwa razy.

Liczby nic nie wiedzą o tym, do którego drzewa należy namiot, a kiedy się wyczerpią, właśnie tam jest następny ruch. Namioty i drzewa łączą się w pary jeden do jednego, więc zapytaj o to las, a nie linie. Pytanie ma dwie postaci. Pole, bez którego nie obejdzie się żadne połączenie w pary — zabierz je i jakieś drzewo zostaje bez miejsca — to namiot. I odwrotnie: pole, na którym namiot skreśliłby wszystkie miejsca, jakie zostały jakiemuś drzewu, samo idzie na krzyżyk, bo to drzewo zostałoby bez namiotu. Przy jednym drzewie pierwsza postać to ten sam ruch co w pierwszym rozdziale; rozumowaniem o lesie staje się wtedy, gdy dwa czy trzy drzewa dzielą między sobą te same miejsca. Na planszy 12 × 12 trzeba łączyć w pary co najmniej dwa razy.